اعترافات چهل سالگیم
دوستان من، این مطلبی که میخوانید اعترافات یه مرد ۴۰ ساله هست که با وجود سر پر شوری که داشت، مظهر وصف یا من لا یشغله شأن عن شأن حق متعال نبود... و نداشتن این مظهریت، فرصت هایی رو در زندگیش ازش گرفت...
تازه معتقدم، خدا خیلی با اسم جبارش تو زندگیم تجلی کرد و تمام نداشته هام رو پوشش داد...
این حرفا یقینیات خودمه و برای کسی حجت نیست، دل گویه هست
به سن من که برسید میچشید رفاه و داشتن نیازهای اولیه چقدر کیفیت زندگیتون رو بالا میبره
به سن من که برسید می چشید داشتن سلامتی هایی که ازش غافل بودید چقدر مهمه...
به سن من که برسید می چشید تناسب اندام و وزن نرمال چقدر در کیفیت زندگیتون موثره...
به سن من که برسید می چشید اخلاق خوب داشتن مزاج متعادل داشتن چقدر زندگی رو با کیفیت میکنه...
به سن من که برسید میچشید غذای خوب و سالم خوردن، چه لذتی داره...
به سن من که برسید می چشید افق نگاه الهی داشتن چقدر خودتون رو زیبا میکنه و چقدر نشستن در سایه ی شما برای اطرافیانتان لذتبخشه... بهشت رو با شما تجربه میکنن...
به سن من که برسید میچشید که چه لذت عظیمی بود اگر به جای ۳ تا بچه، ۵ تا بچه میداشتم
به سن من که برسید می چشید که بابت تمام سفرهایی که باید میرفتید و نرفتید، چقدر به خودتون و خانواده تون بدهکارید
دوستان من، ممکنه اینایی که گفتم و خیلی های دیگه اش که نگفتم، همه رو مثل من از ۲۰ سالگی میدونستید...
اما عرض کردم، غالبا اشتغال به شانی، ما رو از شأن دیگه، غافل میکنه... و غفلت از شئونی که باید غافل نباشیم به کیفیت زندگی ما آسیب میزنه...
ممکنه امروز جوانی اونقدر درگیر معیشت بشه که از سلامت جسمش غافل بشه...
از پرداختن به خانواده اش غافل بشه...
از رفاه های ریز زندگیش غافل بشه...
اینها زخم میزنه به ما... ترمیمش بعدها، سالها زمان میبره... حسرتش تا قیامت با ما میمونه...
ندارید لذت های زندگیتون از دستتون در بره...
راهش؟!!
ارتباط حقیقی با خدا...
نذر کردن زندگی در راه دغدغه های ولایت...
جامعیت میده به جهان بینی تون...
چندین سال پیش، استادم ازم پرسید درآمدت چقدره؟!!
گفتم...
گفت اگر تونستی، برای بچه هات پشتوانه مالی بساز... به فکر باش...
پیشنهاد مادی گرایانه بود؟!!
خدا روزی رسونه؟!!!
خیر...
پیشنهادشان از روی جامع نگریشون بود...
چون میدید منو ول کنن، هی میخوام برم توی قله های عرفان و از فهم مقامات انسانی کیفور بشم...
از بعضی از شئون غافلم...
گفت مال جمع کن...
نگاه جامع از خدا بخواهیم..اونوقت میفهمیم همین تناسب اندام چه لذت بزرگی هست و ممکنه بعضی از ماها خیلی مادی و صرفا به مسائل خصوصی ربطش بدیم...
نه دوست من...
انسانی که شئون مختلف زندگیش رو فهم نکنه، ارتباطش با خدا و ولایت هم احسن نمیشه...
این دل گویه ای بود که نمی تونستم ابرازش نکنم...
امروز صبح سر نماز صبحم برای دوستان و آشنایانم، فقط حظ و بهره های مادی ( به ظاهر) طلب میکردم...
حتی شما بیانی های عزیز... هر کدوم که از ذهنم گذاشتید دعا کردم...
چون من برام یقینی شده اینها چقدر میتونه انسان رو الهی تر بکنه...
یا من لا یشغله شأن و عن شأن...
راستی اون زمان که اسم وبلاگ رو کردید «بسم الله الرحمن الرحیم » چهل سالتون تموم شد؟
شمسی حساب کردید یا قمری؟
یه روایت جالب دیدم امروز که سی و سه سالگی هم یه سن اکمال هست.
جالبه که من خودم رو به این مرز نزدیک حس میکنم و واقعا حس میکنم که یه خبرایی هست... یه حس واقعی از کاملتر شدن دارم.