همین...
دیروز دو جا ازم تعریف شده...
یکی معلم امیرعباس، صوتی که بابت تکلیف روانخوانی پسرم از یکی از صفحات کتاب کار که همسرم براش فرستاد رو گذاشته توی گروه و به همه توصیه کرد موقع روانخوانی بچه های اینطوری برای درک مطلب بچه ها هم کار کنید ( صوت به این شکل بود که وسط روخوانی پسرم گاهی از معنی کلمات، از پسرم میپرسیدم، گاهی از وسطای داستانی که داشت میخوند یه سوال ازش میپرسیدم، مثلا می پرسیدم وقتی فرزانه ( اسمش یادم نیست الان) مریض شد دائی اش براش چی اورد؟!!
یا مثلاً معنای دو کلمه ی پاسخ و سرخ رو در حین روانخوانی ازش پرسیدم، اولی رو بلد نبود و دومی رو جواب داد...)
قبلاً هم توی پی وی روشم رو تحسین کرده بود...
مورد دوم هم همون نیرویی که اخراج شده بود... توی جمع به مدیر مستقیمش ( حدودا ۵۵ ساله) نقد میکرد و میگفت مشکل از ضعف مدیریت ایشونه... نتوانسته بین اختلاف من و یک خانم دیگه وفق و تعادل برقرار کنه و تنها راهش حذف یکی از ماها بوده...
مدیریت آقای ن. .ا جلوی چشم همه هست، بیش از ده ساله بیشترین نیروی خانم زیر دستشه...
نه گذاشته تداخلی و تنشی بین نیروهای خانم و آقا پیش بیاد، نه گذاشته اختلاف بین نیروهای خانم، کار رو به اینجا بکشونه که بخواد با حذف یکی، دیگری رو حفظ کنه...
تازه کلی مسئولیت های دیگه هم ریختن سرش...
برای همه ما پیش میاد که تعریف و تأیید بشیم، خیلی وقتا بهش نیاز هم داریم...
آدمیزاد تعریف و تأیید رو دوست داره...
طبیعیه...
اما میدونستین توجه به این تعریفها، و جدی گرفتن این تعریفها و عبور نکردن از این تایید ها، سقوط آزاده؟!!
من تمام بخش های مستند شنود رو هضم کردم جز یک بخش:
این بنده خدا میگفت: وقتی اعمالم رو نشونم دادن، توقع داشتم بابت قاری بودنم ، مداح بودنم، پایگاه بسیجم و ... وضعم خوب باشه، اما دیدم خالیه خالی ام...
چالش من اینه:
من بدون اینکه اونور رو نشونم بدن، میدونم خالی ام...
نه اینکه حالا به این نتیجه رسیده باشم، سالهاست دیفالت ذهنم همینه...
میدونم هر خبری ازم سر زده چند برابرش رو تو همین دنیا بهم برگردوندن
من هیچی ندارم برای اون طرف...
اگر با بچه ام کار کردم، تاییدم کردن... ازم تعریف کردن...
اگر تعادلی بین افراد برقرار کردم، تعریف کردن ازم...
اگر مطلب خوبی نوشتم، کلی پالس مثبت و تایید برام فرستادن و ....
اگر همین سه تا بچه رو هم آوردیم، میدونم همه اش به پای همسرم نوشته میشه...
برای همین، من از همین حالا میدونم خالی ام... لازم نیست اون طرف رو نشونم بدن...
فقط به این فکر میکنم که تو اینقدر دستت خالی هست و میدونی عمر کوتاهه و هنوز بیقرار نیستی، یه جای کارت میلنگه...
فقط یه حس شکری دارم از خدا که بهم این درک رو داده که هیچی نیستم...
برای همین وقتی گاهی افراد بهم میگن تو از بالا به آدم نگاه میکنی، دلم میسوزه...
خدایا راهمون بده...
همین...
من فازم خیلی شبیه اون پیر زنی هست که رفته بود تو صف دوستداران حضرت یوسف...
فقط موندم با دست خالی چرا اینقدر خرسندم :))
سلام
یعنی چیزی رو که به قول شما چند برابرش رو توی دنیا بهمون برگردوندن دیگه تسویه شده؟ پا حسابمون نوشته نمیشه؟
اگر خیری رساندیم و تعریف شنیدیم یعنی دستمون خالیه؟
من این قسمت رو متوجه نشدم ممنون میشم بیشتر توضیح بدین