آن روی شرورم

کلا مگر چه شود و چه ادم خبیثی باشه تا من ازش بدم بیاد...

اما توی این بیان، یه عده بدجوری روی مخم هستن و نمیدونم چرا اینقدر از مواجهه شدن با این افراد عصبی میشم...

هی به خودم میگم ولش کن ، بلاخره هر کسی مرام و مسلکی داره...

باز اون روی شرورم میگه: 

جون من ولم کن برم بزنم کتلتش کنم... 

بازم روی سیاست مدارم میگه: ول کن اگر واقعا پلیدی ای پنهان کرده باشه، خودش برملا میشه... صبر داشته باش...

اما باز روی عجول و شرورم میگه:

صبر و حلم و این آسمون ریسمون رو بذار کنار، این بشر رو باید نشوند سرجااااش...

خلاصه داستان دارم...

ای خداااا