تقدیر _ موفقیت (1)
گاهی برای زندگیمون هیچ هدف جدی ای نداریم که خیلی بده و به دور از حیات انسانی هست...
گاهی هدف داریم، هدفمون هم خیلی جدی هست، اما متناسب با ما نیست.
یعنی یا ما برای اون هدف ساخته نشدیم، یا اون هدف به ما آسیب هایی میزنه که ارزشش رو نداره سمتش بریم، یا هزینه هایی برای ما داره که نشدنیه و از نیمه راه منصرف میشیم...
گاهی هم هدفمون، هم جدیه هم متناسب ما هست، هم ما برای اون هدف ساخته شدیم، اما موانعی در مسیر ما قرار میگیرن که نمیتونیم اون اهداف رو به سرانجام برسونیم.
یه حالت چهارمی هم وجود داره:
گاهی هدفمون اشتباست، یا بلاتکلیفم در مورد هدفمون...
اما به دفعه تو مسیری قرار میگیریم که هم هدف اصلاح میشه، هم موانع برطرف میشه، هم انگیزه مضاعف میشه و واقعا میشیم مصداق این جمله: خدا براش ساخته...
حالا سوال واقعا اینجاست:
آیا همونطور که رنج در زندگی انسانها قابل حذف نیست و گریزی ازش نیست، آیا گره و موانعی که بین ما و اهداف درستمون فاصله بندازه هم یک امر قطعی و حتمی هست؟!!
آیا راهی وجود داره که بتونیم اهداف زندگیمون رو جوری تعیین کنیم که هم برای اون هدف ساخته شده باشیم هم رشد واقعی مون حرکت به سمت اون هدف باشه؟!!
من الزاما مقید نیستم به این سوالات جواب بدم... فعلا طرح مسئله کردم تا ببینیم روزی همگی ما چی میشه؟!!
سلام
من فکر میکنم، آدمها اولش دو دسته میشن.
آدمهایی که جدی هستند و زندگی رو جدی گرفتند. حالا یا چون میخوان به اهداف مادیشون برسند یا چون حواسشون هست که ابد در پیش دارند.
دسته دوم، آدمهایی هستند که هنوز زندگی رو جدی نگرفتند...
به نظر من، از دسته دوم چیزی در نمیاد...
اما دسته اول از اونایی که حواسشون هست ابد در پیش دارند، احتمال بیشتری وجود داره که خداوند مسیرشون رو براشون اصلاح کنه.
اما اونایی که صرفا دنبال اهدافی در زندگی مادی هستند، بگیر نگیر داره و اصلا معلوم نیست هدف شون متناسب با شرایطشون باشه و بتونند به سر منزل مقصود برسند. به هرچی هم برسند، بازم انگار نرسیدند و تشنگی میکشند.
راستش من کم کم دارم به این نتیجه میرسم که اگر هدف و نیت درست باشه، دیگه آدم نگاهش به سختیها این میشه که اینا قراره رشدم بدن. چون بدون این مشکلات و رنجها، اونقدری بزرگ نمیشم که بتونم به هدفم برسم...